Sunday, July 19, 2026

झाडे नसती तर...

 झाडे …


"वृक्षवल्ली आम्हा सोयरे वनचरे" असे संत तुकाराम महाराजांनी म्हटले आहे. झाडे ही मानवाची खरी मित्र आहेत. ती आपल्याला प्राणवायू, अन्न, औषधे, फळे, फुले, लाकूड आणि सावली देतात. पृथ्वीवरील जीवन टिकवून ठेवण्यात झाडांचे महत्त्व अनन्यसाधारण आहे. म्हणूनच "झाडे नसते तर..." हा विचारही भयावह वाटतो.

जर पृथ्वीवर झाडे नसती, तर आपल्याला श्वास घेण्यासाठी आवश्यक असलेला प्राणवायू मिळाला नसता. वातावरणातील कार्बन डायऑक्साइडचे प्रमाण वाढून जागतिक तापमानात मोठी वाढ झाली असती. उष्णतेमुळे नद्या, तलाव आणि विहिरी कोरड्या पडल्या असत्या. पावसाचे प्रमाण कमी होऊन दुष्काळाचे संकट निर्माण झाले असते.

झाडे नसल्यास अनेक पक्षी, प्राणी आणि कीटक यांचे निवासस्थान नष्ट झाले असते. जैवविविधतेचा समतोल बिघडून अनेक प्रजाती नामशेष झाल्या असत्या. शेतीचे उत्पादन घटले असते आणि अन्नटंचाई निर्माण झाली असती. मानवाला फळे, औषधी वनस्पती आणि लाकूड यांसारखी नैसर्गिक संपत्तीही मिळाली नसती.

झाडे मातीची धूप रोखतात आणि पाण्याची पातळी टिकवून ठेवण्यास मदत करतात. झाडांशिवाय मातीची सुपीकता कमी झाली असती. वादळे, पूर आणि उष्णतेचे प्रमाण वाढले असते. पर्यावरणाचा समतोल पूर्णपणे ढासळला असता.म्हणून प्रत्येकाने झाडे लावणे, त्यांचे संवर्धन करणे आणि जंगलांचे संरक्षण करणे ही आपली जबाबदारी समजली पाहिजे. आमच्या सुभाष नगरच्या शाळेमध्ये सुद्धा वृक्षारोपण, एक पेड माँ के नाम, 

वृक्षदिंडी अशा अनेक कार्यक्रम शाळेमध्ये घेतले जातात . यामधून वृक्ष वाचवा पृथ्वी वाचवा  हाच प्रामुख्याने संदेश दिला जातो. शाळेमध्ये अनेक प्रकारचे झाडे लावले आहेत आणि ती वाढवण्याचे काम आम्ही सर्वजण करतो.एक झाड अनेक जीवांचे जीवन सुरक्षित ठेवते. झाडे म्हणजे पृथ्वीचा श्वास आहेत.

झाडे नसती तर पृथ्वीवरील जीवनाची कल्पनाही अशक्य झाली असती. म्हणूनच "झाडे लावा, झाडे जगवा" हा संदेश प्रत्येकाने आचरणात आणणे आवश्यक आहे. हिरवीगार पृथ्वी आणि निरोगी भविष्यासाठी वृक्षसंवर्धन हाच सर्वोत्तम मार्ग आहे.

 माही चौरसिया इयत्ता सातवी

आषाढी वारी ऐक्याचे प्रतीक

 

आषाढी वारी

"ज्ञानोबा-तुकोबा"च्या जयघोषात, टाळ-मृदंगाच्या निनादात आणि विठ्ठलनामाच्या अखंड गजरात निघणारी आषाढी वारी ही महाराष्ट्राच्या संस्कृतीची अमूल्य परंपरा आहे. शेकडो वर्षांपासून लाखो वारकरी पायी चालत पंढरपूरला जाऊन श्री विठ्ठल-रुक्मिणीचे दर्शन घेतात. ही केवळ धार्मिक यात्रा नसून श्रद्धा, समता, सेवा आणि मानवतेचा महान उत्सव आहे.

आषाढी एकादशीच्या दिवशी पंढरपूर येथे श्री विठ्ठलाच्या दर्शनासाठी राज्याच्या कानाकोपऱ्यातून वारकरी एकत्र येतात. संत ज्ञानेश्वर महाराजांच्या आळंदी येथील पालखी आणि संत तुकाराम महाराजांच्या देहू येथील पालखी हे वारीचे प्रमुख आकर्षण असते. त्यांच्यासोबत इतर अनेक संतांच्या पालख्याही पंढरपूरकडे प्रस्थान करतात.

वारीमध्ये जात, धर्म, पंथ, श्रीमंती किंवा गरिबी असा कोणताही भेदभाव नसतो. सर्व वारकरी एकमेकांना "माऊली" म्हणून संबोधतात. त्यामुळे समता, बंधुभाव आणि प्रेमाचा संदेश समाजात पोहोचतो. वाटेत अनेक गावांतील नागरिक वारकऱ्यांची भोजन, पाणी आणि निवासाची सेवा करतात. ही सेवाभावाची परंपरा महाराष्ट्राच्या संस्कृतीचे वैशिष्ट्य आहे.

वारीत अभंग, भजन, कीर्तन, हरिपाठ आणि नामस्मरण यांद्वारे अध्यात्माची अनुभूती मिळते. टाळ, मृदंग, वीणा यांच्या साथीने होणारे भजन वातावरण भक्तिमय बनवते. वारकरी साधी राहणी, शिस्त, स्वच्छता आणि संयम यांचे पालन करतात. त्यामुळे वारी ही संस्कारांची शाळाच मानली जाते.

आजच्या आधुनिक युगातही आषाढी वारीचे महत्त्व कमी झालेले नाही. उलट, ती समाजाला एकता, पर्यावरण संवर्धन, स्वच्छता, व्यसनमुक्ती आणि मानवसेवेचा संदेश देत आहे. अनेक तरुणही या परंपरेत उत्साहाने सहभागी होत आहेत.


आमच्या शाळेत सुद्धा आषाढी वारी निमित्त दिंडी काढली जाते. त्या दिवशी सर्व विद्यार्थी वारकऱ्यांच्या वेशभूषेत येतात. ज्ञानोबा माऊलीचा गजर करत सुभाष नगर मध्ये ही दिंडी निघते. 

दिंडी शाळेत परत आल्यावर शाळेमध्ये विविध प्रकारच्या खेळांचे आयोजन केले जाते  फुगडी संगीत खुर्ची म्हणून खेळ घेतले जातात. चिरमुरे यांचा प्रसाद सर्वांना दिला जातो . सगळे एकत्र आनंदाने वारीमध्ये सहभागी होतात.

आषाढी वारी ही महाराष्ट्राच्या संतपरंपरेचा जिवंत वारसा आहे. श्रद्धा, भक्ती, समता, सेवा आणि मानवतेची शिकवण देणारी ही परंपरा प्रत्येकाच्या जीवनाला नवी दिशा देते. "विठ्ठल विठ्ठल जय हरी विठ्ठल" या नामघोषात समाजाला एकत्र आणणारी आषाढी वारी ही महाराष्ट्राची खरी सांस्कृतिक ओळख आहे.



रेणुका नायकवडी 

इयत्ता सातवी

Tuesday, April 14, 2026

डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर विशेष प्रश्नमंजुषा

डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर प्रश्नमंजुषा

डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर प्रश्नमंजुषा

1) डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांचा जन्म कधी झाला?
15 ऑगस्ट 1947
14 एप्रिल 1891
26 जानेवारी 1950
2 ऑक्टोबर 1869
2) डॉ. आंबेडकर यांचे पूर्ण नाव काय?
भीमराव रामजी आंबेडकर
राजेंद्र प्रसाद आंबेडकर
भीमराव शिवाजी आंबेडकर
रामजी भीमराव आंबेडकर
3) डॉ. आंबेडकर यांचा जन्म कुठे झाला?
पुणे
महू
नागपूर
मुंबई
4) भारताच्या राज्यघटनेचे शिल्पकार कोण?
महात्मा गांधी
डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर
जवाहरलाल नेहरू
सरदार पटेल
5) डॉ. आंबेडकर यांनी कोणता सत्याग्रह केला?
चवदार तळे सत्याग्रह
दांडी सत्याग्रह
असहकार आंदोलन
भारत छोडो आंदोलन
6) डॉ. आंबेडकर यांना कोणती पदवी देण्यात आली?
पद्मश्री
पद्मभूषण
भारतरत्न
ज्ञानपीठ
7) डॉ. आंबेडकर यांनी बौद्ध धर्म कधी स्वीकारला?
1947
1956
1930
1920
8) बौद्ध धर्म स्वीकारण्याचे ठिकाण कोणते?
पुणे
नागपूर
दिल्ली
मुंबई
9) डॉ. आंबेडकर यांनी कोणत्या विद्यापीठात शिक्षण घेतले?
कोलंबिया विद्यापीठ
मुंबई विद्यापीठ
दिल्ली विद्यापीठ
पुणे विद्यापीठ
10) डॉ. आंबेडकर यांचे वडील कोण होते?
रामजी मालोजी सकपाळ
गोपाळ सकपाळ
लक्ष्मण सकपाळ
मोहन सकपाळ
11) आंबेडकर जयंती कधी साजरी केली जाते?
26 जानेवारी
14 एप्रिल
15 ऑगस्ट
2 ऑक्टोबर
12) डॉ. आंबेडकर यांचे प्रसिद्ध घोषवाक्य कोणते?
शिक्षण घ्या, संघटित व्हा, संघर्ष करा
सत्याग्रह करा
स्वराज्य माझा जन्मसिद्ध हक्क आहे
जय जवान जय किसान
13) डॉ. आंबेडकर यांचे निधन कधी झाले?
1950
6 डिसेंबर 1956
1960
1947
14) आंबेडकर स्मारक कुठे आहे?
चैत्यभूमी
राजघाट
साबरमती
विजयघाट
15) डॉ. आंबेडकर कोणत्या क्षेत्रातील होते?
कायदा
वैद्यकीय
अभियांत्रिकी
शेती
16) डॉ. आंबेडकर यांची पहिली पत्नी कोण?
रमाबाई
सावित्रीबाई
आनंदीबाई
लक्ष्मीबाई
17) डॉ. आंबेडकर कोणते मंत्री होते?
कायदा मंत्री
शिक्षण मंत्री
संरक्षण मंत्री
कृषी मंत्री
18) संविधान कधी लागू झाले?
26 जानेवारी 1950
15 ऑगस्ट 1947
2 ऑक्टोबर 1948
1 मे 1960
19) डॉ. आंबेडकर यांना कोणत्या नावाने ओळखले जाते?
बाबासाहेब
लोकमान्य
महात्मा
नेताजी
20) डॉ. आंबेडकर यांनी कोणता ग्रंथ लिहिला?
Annihilation of Caste
Discovery of India
My Experiments with Truth
Geeta Rahasya

Friday, April 10, 2026

कौतुकाची थाप...

 

कौतुकाची थाप...

माणसाच्या आयुष्यात प्रोत्साहनाला फार मोठे महत्त्व असते. एखाद्या व्यक्तीने चांगले काम केले, प्रामाणिक प्रयत्न केले किंवा काहीतरी नवीन साध्य केले, तर त्याचे कौतुक केले जाते. एखाद्याच्या पाठीवर हलक्या हाताने दिलेली कौतुकाची थाप ही त्या व्यक्तीच्या प्रयत्नांची दखल घेण्याचा एक सुंदर मार्ग असतो. त्यामुळे माणसाला पुढे अजून चांगले काम करण्याची प्रेरणा मिळते.

कौतुकाची थाप ही केवळ आनंद देणारी नसते, तर ती आत्मविश्वास वाढवणारी असते. जेव्हा एखाद्या विद्यार्थ्याने अभ्यासात प्रगती केली किंवा स्पर्धेत यश मिळवले, तेव्हा शिक्षक किंवा पालक त्याच्या पाठीवर कौतुकाची थाप देतात. त्या थापेमुळे विद्यार्थ्याला स्वतःवर विश्वास वाटतो आणि तो अधिक मेहनत घेण्यास तयार होतो.

कौतुकामुळे माणसाच्या मनात सकारात्मक विचार निर्माण होतात. ज्यांचे कौतुक केले जाते ते अधिक जबाबदारीने काम करतात. शाळेत शिक्षकांनी विद्यार्थ्यांचे कौतुक केले तर विद्यार्थी अभ्यासाकडे अधिक उत्साहाने वळतात. त्याचप्रमाणे कामाच्या ठिकाणीही वरिष्ठांनी केलेले कौतुक कर्मचाऱ्यांना अधिक मेहनत घेण्यास प्रेरित करते.

परंतु कौतुक करताना ते योग्य आणि प्रामाणिक असावे. खोटे किंवा अतिशयोक्तीपूर्ण कौतुक केल्यास त्याचा परिणाम उलट होऊ शकतो. म्हणूनच योग्य कामासाठी योग्य वेळी दिलेली कौतुकाची थापच खऱ्या अर्थाने प्रेरणा देणारी ठरते.

म्हणूनच असे म्हणता येईल की कौतुकाची थाप ही माणसाला पुढे जाण्याची प्रेरणा देणारी आणि आत्मविश्वास वाढवणारी असते. योग्य वेळी मिळालेली ही थाप माणसाच्या आयुष्यात नवी ऊर्जा निर्माण करते आणि त्याला यशाच्या दिशेने वाटचाल करण्यास मदत करते.

माझ्या शाळेतील मुख्याध्यापक वर्गशिक्षक हे नेहमी आमच्या सर्वांचे कौतुक करतात शाबासकी देतात त्यामुळेच आम्हाला खेळामध्येच परीक्षेमध्ये नेहमी यश मिळत राहते..

आरोही गोरेगावकर इयत्ता 7 वी

Saturday, April 4, 2026

वणवा....

 

वणवा

 वर्तमानपत्रांमध्ये  जंगलाला आग लागलेली बातमी पाहिली या वनव्यामध्ये हजारो एकर जंगल जळून खाक झाले. मन सुन्न  दुःखी झाले.

वणवा म्हणजे जंगलात लागणारी मोठी आणि वेगाने पसरत जाणारी आग. उन्हाळ्याच्या दिवसांत जंगलातील गवत, कोरडी पाने आणि झाडांच्या फांद्या कोरड्या होतात. अशा वेळी थोडीशी ठिणगी पडली तरी मोठा वणवा पेट घेऊ शकतो. वणवा हा नैसर्गिक आपत्तींपैकी एक मानला जातो.

वणवा लागण्यामागे अनेक कारणे असतात. कधी विजेचा कडकडाट, प्रखर उष्णता किंवा कोरडे हवामान यामुळे आग लागते. परंतु अनेक वेळा माणसांच्या निष्काळजीपणामुळे वणवा लागतो. जंगलात सिगारेटचे थोटूक फेकणे, कचरा जाळणे किंवा शेकोटी करून ती व्यवस्थित न विझवणे यामुळे आग भडकू शकते.

वणव्यामुळे पर्यावरणाचे मोठे नुकसान होते. जंगलातील अनेक झाडे, वनस्पती, प्राणी आणि पक्षी जळून नष्ट होतात. त्यामुळे नैसर्गिक संतुलन बिघडते. वणव्यामुळे मोठ्या प्रमाणात धूर निर्माण होतो आणि त्यामुळे हवा प्रदूषित होते. तसेच जमिनीची सुपीकता देखील कमी होते.

वणवा टाळण्यासाठी आपण सर्वांनी जागरूक राहणे आवश्यक आहे. जंगलात आग लावू नये, कचरा जाळू नये आणि शेकोटी केल्यास ती पूर्णपणे विझवावी. वनसंरक्षणाबद्दल लोकांमध्ये जागृती करणेही तितकेच महत्त्वाचे आहे.

वणवा हा निसर्गासाठी घातक आहे. म्हणून जंगलांचे संरक्षण करणे ही आपली सामूहिक जबाबदारी आहे. जर आपण जंगलांचे जतन केले तरच पर्यावरण सुरक्षित राहील आणि भविष्यातील पिढ्यांना हिरवेगार जंगल पाहायला मिळेल.

प्रत्येकाने या वसुंधरेला वनव्यांपासून वाचवले पाहिजे..धन्यवाद.

प्रतीक धनाजी चव्हाण 

इयत्ता 6 वी 

जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा सुभाषनगर .

Friday, March 20, 2026

चवदार तळे. सत्याग्रह


भारतातील सामाजिक समतेसाठी झालेल्या अनेक आंदोलनांपैकी चवदार तळे सत्याग्रह हा एक ऐतिहासिक आणि क्रांतिकारक टप्पा मानला जातो. २० मार्च १९२७ रोजी महाराष्ट्रातील येथे हा सत्याग्रह झाला. या आंदोलनाचे नेतृत्व  डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी केले.

त्या काळात भारतीय समाजात अस्पृश्यता प्रथा अत्यंत तीव्र होती. दलित समाजातील लोकांना सार्वजनिक ठिकाणे, विहिरी, तळी यांचा वापर करण्यास मनाई होती. चवदार तळे हे महाड शहरातील एक सार्वजनिक पाण्याचे स्त्रोत होते, परंतु दलितांना त्याचा उपयोग करण्यास बंदी होती. या अन्यायकारक प्रथेविरुद्ध आवाज उठवण्यासाठी डॉ. आंबेडकरांनी हा सत्याग्रह आयोजित केला.

या आंदोलनात हजारो लोक सहभागी झाले होते. डॉ. आंबेडकरांच्या नेतृत्वाखाली सर्वांनी चवदार तळ्याचे पाणी पिऊन आपला हक्क सिद्ध केला. हा केवळ पाणी पिण्याचा प्रश्न नव्हता, तर तो समानता, स्वाभिमान आणि मानवाधिकारांचा लढा होता. या घटनेने समाजात मोठी खळबळ उडाली आणि अस्पृश्यतेविरुद्धची चळवळ अधिक बळकट झाली.

चवदार तळे सत्याग्रहामुळे दलित समाजात आत्मविश्वास आणि स्वाभिमान जागृत झाला. त्यांनी आपल्या हक्कांसाठी लढण्याची प्रेरणा घेतली. पुढे या आंदोलनाने सामाजिक सुधारणांच्या अनेक चळवळींना दिशा दिली.

आजही चवदार तळे सत्याग्रह आपल्याला समानता, बंधुता आणि न्याय यांचे महत्त्व सांगतो. समाजातील सर्व घटकांना समान हक्क मिळणे हेच खरे लोकशाहीचे तत्त्व आहे, हे या सत्याग्रहातून स्पष्ट होते.


चवदार तळे सत्याग्रह हा केवळ एक आंदोलन नसून सामाजिक क्रांतीची सुरुवात होती. तो भारतीय समाजातील समतेसाठी लढलेल्या महान संघर्षाचे प्रतीक आहे.


गीतांजली गांधले 

इयत्ता सातवी 

Thursday, March 19, 2026

भारतीय संस्कृतीतील सण दीपावली..

         दिवाळी


दिवाळी हा भारतातील सर्वात मोठा सण आहे. दिवाळी या सणाला दिपावली असेही म्हणतात. हा सण दरवर्षी ऑक्टोबर किंवा नोव्हेंबर महिन्यात येतो


दिवाळी हा सण धनत्रयोदशी ते भाऊबीज पर्यंत पाच दिवसांचा सण असतो. दिवाळीच्या दिवशी प्रभू श्रीराम चौदा वर्षाच्या वनवासानंतर अयोध्येस परतले होते. त्यावेळी तेथील लोकांनी सर्वत्र दिवे लावून त्यांचे स्वागत केले होते. तेव्हापासून दिवाळी हा सण दिवे लावून मोठ्या उत्साहात साजरा केला जातो.


दिवाळी सणाप्रसंगी सर्वजन लवकर उठून सुगंधी तेल व उटणे लावून अभ्यंगस्नान करतात. नवनवीन कपडे घालतात. घरासमोर सुंदर रांगोळी काढतात. घरोघरी लाडू, करंज्या, चकल्या, चिवडा असे फराळाचे पदार्थ बनवले जातात. फराळाचे पदार्थ, एकमेकांना देऊन दिवाळीच्या शुभेच्छा देतात. नवीन कपडे व नवीन वस्तू खरेदी केल्या जातात.


दिवाळी हा दिसांचा तसेच प्रकाशाचा सण आहे. या सणाला सर्वत्र रोषणाई केली जाते. दुकाने, बाजारपेठा आकर्षक वस्तूंनी सजवल्या जातात. घरात, अंगणात दिवे, पणत्या, आकाश  कंदील लावले जातात. फटाके वाजवले जातात. वार्तावरण खूप प्रसन्न असते.


दिवाळीला मुलांना सुट्टी असते. मुलांना फराळाचे पदार्थ खायला व फटाके वाजवायला खूप आवडते. मुले घरासमोर सुंदर किल्ले बांधतात.


दिवाळी या सणांमुळे समाजात ऐक्य निर्माण होते. दिवाळीला संध्याकाळी घर दिवे, पणत्या, मेणबत्यांनी उजळवले जाते. रात्री मनोभावे लहरी मातेचे  पूजन केले जाते.

सर्वांना दीपावली सण खूप आवडतो .

नाव:- रागिनी सुरेंद्र गौतम शाळेचे नाव: जि. प. प्राथमिक शाळा सुभाषनगर

Monday, March 9, 2026

जागतिक महिला दिनाचे महत्त्व...

 जागतिक महिला दिन दरवर्षी ८ मार्च रोजी साजरा केला जातो.

हा दिवस महिलांच्या सन्मानासाठी आणि त्यांच्या अधिकारांच्या जाणीवेसाठी महत्त्वाचा आहे.

समाजाच्या प्रगतीमध्ये महिलांचे योगदान खूप मोठे आहे.

पूर्वी महिलांना शिक्षण आणि स्वातंत्र्य कमी प्रमाणात मिळत होते.

अनेक अडचणी असूनही महिलांनी संघर्ष करून प्रगती केली.

आज महिला शिक्षण, विज्ञान, क्रीडा आणि राजकारणातही पुढे आहेत.

भारतामध्ये शिक्षण क्षेत्रात सावित्रीबाई फुले यांनी मोठे कार्य केले.

त्यांनी मुलींसाठी पहिली शाळा सुरू केली.

स्वातंत्र्यलढ्यात राणी लक्ष्मीबाई यांनी शौर्य दाखवले.

त्यांचे धाडस आजही प्रेरणादायी आहे.

अंतराळ संशोधनात कल्पना चावला यांनी भारताचे नाव उज्ज्वल केले.

आज अनेक महिला डॉक्टर, शिक्षक, शास्त्रज्ञ आणि अधिकारी म्हणून काम करत आहेत.

महिलांच्या कर्तृत्वामुळे समाजाची प्रगती होत आहे.

तरीही काही ठिकाणी महिलांवर अन्याय आणि भेदभाव दिसतो.

म्हणून महिलांना शिक्षण आणि समान संधी देणे गरजेचे आहे.

महिलांचा सन्मान करणे ही प्रत्येकाची जबाबदारी आहे.

महिला सक्षम झाल्या तर देश अधिक प्रगत होईल.

महिला दिन आपल्याला समानतेचा संदेश देतो.

आपण सर्वांनी महिलांचा आदर करावा.

जागतिक महिला दिन उत्साहाने साजरा करावा.

सनी राठोड..

इयत्ता 6 वी

Saturday, February 28, 2026

होळी सण ...

 

होळी हा भारतातील एक प्राचीन व आनंदाचा सण आहे. हा सण वसंत ऋतूच्या आगमनाचे प्रतीक असून निसर्गातील नवचैतन्य दर्शवतो. होळी सण अधर्मावर धर्माच्या विजयाची आठवण करून देतो. प्रह्लाद व होलिका यांच्या कथेमुळे सत्य, भक्ती आणि विश्वास यांचे महत्त्व अधोरेखित होते. या दिवशी लोक एकमेकांना रंग लावून आनंद व्यक्त करतात व आपले मतभेद विसरून मैत्री आणि प्रेम वाढवतात.

होळी सणामुळे समाजात एकता, बंधुभाव आणि समतेची भावना निर्माण होते. लहान, मोठे, गरीब, श्रीमंत सर्वजण एकत्र येऊन हा सण साजरा करतात. विविध रंगांमुळे जीवनात आनंद, उत्साह आणि सकारात्मकता येते. लोक गाणी गातात, नृत्य करतात आणि पारंपरिक पदार्थ तयार करून एकमेकांना वाटतात. त्यामुळे सामाजिक संबंध अधिक दृढ होतात.

होळी हा केवळ रंगांचा सण नसून तो संस्कृती आणि परंपरेचा सन्मान करणारा सण आहे. या सणामुळे आपली लोकसंस्कृती पुढील पिढीपर्यंत पोहोचते. तसेच होळी आपल्याला क्षमा, सहनशीलता आणि प्रेमाचा संदेश देते. आजच्या काळात पर्यावरणाचे रक्षण करणेही तितकेच महत्त्वाचे आहे, म्हणून रासायनिक रंग टाळून नैसर्गिक व पर्यावरणपूरक रंग वापरून होळी साजरी करावी.

अशा प्रकारे होळी हा आनंद, एकता, प्रेम आणि सद्भावना यांचा सण आहे. तो आपल्याला चांगुलपणा, माणुसकी आणि सामाजिक ऐक्य यांचे महत्त्व शिकवतो. म्हणूनच होळी सणाला आपल्या जीवनात विशेष स्थान आहे आणि तो उत्साहाने व जबाबदारीने साजरा करणे आवश्यक आहे.

Monday, January 19, 2026

यश आणि अपयश...

यश आणि अपयश 

मानवी जीवन हे यश आणि अपयश यांच्या सततच्या प्रवासाने घडत असते. प्रत्येक व्यक्तीला आयुष्यात यश मिळवायचे असते; परंतु त्या यशाच्या मार्गावर अपयश येणे अटळ असते. यश आणि अपयश ही जीवनाची दोन चाके असून दोन्हींचा समतोल जीवनाला पुढे नेतो.

यश म्हणजे उद्दिष्ट साध्य झाल्याचा आनंद, परिश्रमांना मिळालेले फळ आणि आत्मविश्वासाची वाढ. यश मिळाल्यावर माणूस आनंदी होतो, स्वतःवर विश्वास ठेवू लागतो आणि पुढील ध्येयांसाठी प्रेरित होतो. यशामुळे समाजात मान-सन्मान मिळतो आणि व्यक्तिमत्त्व उजळून निघते. मात्र सतत यशच मिळत राहिले तर माणूस अहंकारी होण्याची शक्यता असते.

अपयश हे अनेकांना नकोसे वाटते; पण खरे पाहता अपयश हे जीवनातील सर्वात मोठे शिक्षक आहे. अपयश माणसाला स्वतःच्या चुका ओळखायला शिकवते, संयम ठेवायला लावते आणि नव्या मार्गाचा शोध घ्यायला प्रवृत्त करते. थॉमस एडिसन, अब्राहम लिंकन, डॉ. ए. पी. जे. अब्दुल कलाम यांसारख्या थोर व्यक्तींनी अनेक अपयशांना सामोरे जाऊनच मोठे यश मिळवले. त्यांच्या जीवनातून हेच शिकायला मिळते की अपयशाने खचून न जाता त्यातून बोध घेतला पाहिजे.

यश मिळवण्यासाठी सातत्यपूर्ण प्रयत्न, कठोर परिश्रम, आत्मविश्वास आणि सकारात्मक विचार आवश्यक असतात. अपयश आले तरी प्रयत्न सोडू नयेत. “अपयश ही यशाची पहिली पायरी आहे” हे वाक्य याच अर्थाने महत्त्वाचे ठरते.

शेवटी असे म्हणता येईल की यश आपल्याला आनंद देते, तर अपयश आपल्याला घडवते. जीवनात दोन्हींचे स्वागत करणे गरजेचे आहे. कारण अपयशातून शिकून मिळवलेले यश हेच खरे आणि टिकाऊ यश असते. 

रागिणी गौतम 

इयत्ता 6वी 

Wednesday, December 31, 2025

मराठी सुविचार

 जीवनात नेहमी सुविचाराप्रमाणे आचरण केले पाहिजे .सुविचार खाली दिले आहेत .

  • जिथे इच्छाशक्ती मजबूत असते तिथे मार्ग आपोआप तयार होतो.

  • वेळेची किंमत समजणारा माणूसच यशस्वी होतो.

  • हार मानणे सोपे असते, पण पुन्हा प्रयत्न करणे हीच खरी शक्ती आहे.

  • यश मिळवायचं असेल तर अपयशाला स्वीकारा.

  • बदलाची सुरुवात स्वतःपासूनच करावी.

  • स्वतःवर विश्वास ठेवा, जग आपोआप विश्वास ठेवेल.

  • प्रयत्न करणाऱ्यांचा पराभव कधीही होत नाही.

  • ज्ञान हीच खरी संपत्ती आहे.

  • मन जिंकलं की जग जिंकल्यासारखं वाटतं.

  • थोडं थांबा, विचार करा आणि मग निर्णय घ्या.

  • स्वप्नं मोठी असावीत, पण कष्ट त्याहून मोठे असावेत.

  • शब्द लहान असतात पण जखमा मोठ्या करतात.

  • वेळ आणि नाती दोन्ही सांभाळून वापरा.

  • ज्याच्या मनात करुणा असते त्याचे जीवन सुंदर असते.

  • चांगला माणूस होण्यासाठी कोणतंही शिक्षण लागत नाही.

  • जीवन एकदाच मिळतं, ते हसत-खेळत जगा.

  • मैत्री ही मनांची भेट असते, चेहऱ्यांची नाही.

  • चांगुलपणाने जग जिंकता येते.

  • जीवन हे स्पर्धा नाही, ते समजून जगण्याची कला आहे.

  • चूक होणे स्वाभाविक आहे, पण त्यातून शिकणे महत्त्वाचं आहे.

  • छोट्या छोट्या क्षणांत मोठं सुख दडलं असतं.

  • मनाने श्रीमंत असाल तर गरिबी काहीच नाही.

  • आजचा दिवस परत येणार नाही, त्याला सर्वोत्तम बनवा.

  • मेहनत हेच नशीब बदलण्याचं साधन आहे.

  • स्वतःचा आनंद इतरांच्या हातात देवू नका.

  • जे रोखतात तेच कधी कधी पुढे ढकलतात.

  • चुकीला क्षमा करा पण स्वतःला कधीच सोडू नका.

  • प्रयत्न थांबवू नका जोपर्यंत ध्येय साध्य होत नाही.

  • वेळ गेला की संधीही जाते.

  • शांत माणूस कधीही हरत नाही.

  • मन मोठं असेल तर घर आपोआप मोठं वाटतं.

  • स्वतःचं मूल्य ओळखा; तुम्ही अनमोल आहात.

  • स्वप्नांवर कधीच पडदा टाकू नका.

  • प्रगती हवी असेल तर शिकत रहा.

  • खरा आनंद देण्यात आहे घेण्यात नाही.

  • नकार मिळाला तरी चालेल, पण प्रयत्न थांबू नयेत.

  • सहनशीलता ही मोठी ताकद आहे.

  • खरा मित्र तिथे असतो जिथे संपूर्ण जग नसतं.

  • नाते टिकवायचं असेल तर अहंकार सोडा.

  • मन मोकळं ठेवा, जग सुंदर वाटेल.

  • समस्या टाळू नका, त्यांचा सामना करा.

  • दुसऱ्यांचं अनुकरण न करता स्वतःचा मार्ग तयार करा.

  • हसणं हे जीवनाचं औषध आहे.

  • शब्द मोफत आहेत पण त्यांची किंमत अमूल्य आहे.

  • आजचा घाम म्हणजे उद्याची कमाई.

  • जे मिळालं त्यात समाधान ठेवा, पण जे हवं त्यासाठी मेहनत करा.

  • स्पर्धा इतरांशी नको, स्वतःशी करा.

  • सूर्य जळतो म्हणूनच जग उजळतं – तसंच तुमचे कष्ट तुमचं भविष्य उजळवतात.

Friday, December 19, 2025

संत गाडगे महाराज..


      

            *स्वच्छतेचे पुजारी*  

          *संत गाडगे महाराज*


  *डेबूजी झिंगराजी जानोरकर*

             (समाज सुधारक)


     *जन्म : 23 फेब्रुवारी 1876*

 (शेणगाव,महाराष्ट्र , ब्रिटिश भारत)


    *निधन : 20 डिसेंबर 1956* 

                (वय 80)

  ( वलगाव, अमरावती , महाराष्ट्र )


मुख्य स्वारस्ये : धर्म , कीर्तन ,    

                      नीतिशास्त्र

प्रभाव : डाॕ. बाबासाहेब आंबेडकर , कर्मवीर भाऊराव पाटील , भाऊराव कृष्णाजी गायकवाड , तुकडोजी महाराज आणि मेहेर बाबा

                     गाडगे महाराज हे गाडगे बाबा म्हणून ओळखले जाणारे महाराष्ट्र राज्यातील एक कीर्तनकार, संत आणि समाजसुधारक होते. त्यांनी स्वेच्छेने गरीब रहाणी स्वीकारली होती. ते सामाजिक न्याय देण्यासाठी विविध गावांना भटकत असत. गाडगे महाराजांची सामाजिक न्याय, सुधारणा आणि स्वच्छता या विषयांत जास्त रुची होती. विसाव्या शतकातील समाजसुधार आंदोलनांमध्ये ज्या महापुरुषांचा सहभाग आहे, त्यापैकी एक महत्त्वाचे नाव गाडगे बाबा यांचे आहे.

                 संत गाडगे महाराजांच पूर्ण नाव डेबूजी झिंगराजी जानोरकर होते. त्यांच्या वडिलांचे नाव - झिंगराजी राणोजी जाणोरकर तर आईचे नाव - सखुबाई झिंगराजी जणोरकर हे होते. गाडगे महाराज हे वैज्ञानिक दृष्टिकोन असलेले प्रसिद्ध समाजसुधारक होते. दीनदलित आणि पीडितांच्या सेवेमध्ये आपलं संपूर्ण आयुष्य व्यतीत करणारे गाडगेबाबा हे संता मधील सुधारक आणि सुधारकां मधील संत होते. त्यांच कीर्तन म्हणजे लोक प्रबोधनाचा एक भाग असे. आपल्या कीर्तनातून समाजातील दांभिकपणा रूढी परंपरा यावर ते टीका करत. समाजाला शिक्षणाचे महत्त्व पटवून देताना स्वच्छता आणि चारित्र्य याची शिकवण गाडगेबाबा देत. गाडगेबाबा म्हणजे एक चालती-बोलती पाठशाळा होती.

         गाडगे महाराज हे गोरगरीब, दीनदलित यांच्यामधील अज्ञान, अंधश्रद्धा, अस्वच्छता यांचे उच्चाटन करण्यासाठी तळमळीने कार्य करणारे समाजसुधारक होते. तीर्थी धोंडापाणी देव रोकडा सज्जनी |" असे सांगत दीन, दुबळे, अनाथ, अपंगांची सेवा करणारे थोर संत म्हणजे गाडगेबाबा. "देवळात जाऊ नका, मूर्तिपूजा करू नका, सावकाराचे कर्ज काढू नका, अडाणी राहू नका, पोथी-पुराणे, मंत्र-तंत्र, देवदेवस्की, चमत्कार असल्या गोष्टींवर विश्वास ठेऊ नका." अशी शिकवण आयुष्यभर त्यांनी लोकांना दिली. माणसात देव शोधणार्‍या या संताने लोकांनी दिलेल्या देणग्यांतील पैशातून रंजल्या-गांजल्या, अनाथ लोकांसाठी महाराष्ट्रात ठिकठिकाणी धर्मशाळा, अनाथालये, आश्रम, व विद्यालये सुरू केली. रंजले-गांजले, दीन-दुबळे, अपंग-अनाथ हेच त्यांचे देव. या देवांतच गाडगेबाबा अधिक रमत असत. डोक्यावर झिंज्या, त्यावर खापराच्या तुकड्याची टोपी, एका कानात कवडी, तर दुसर्‍या कानात फुटक्या बांगडीची काच, एका हातात झाडू, दुसर्‍या हातात मडके असा त्यांचा वेश असे.

                    समाजातील अज्ञान, अंधश्रद्धा, भोळ्या समजुती, अनिष्ट रूढी-परंपरा दूर करण्यासाठी त्यांनी आपले पूर्ण आयुष्य वेचले. यासाठी त्यांनी कीर्तनाच्या मार्गाचा अवलंब केला. आपल्या कीर्तनात ते श्रोत्यांनाच विविध प्रश्न विचारून त्यांना त्यांच्या अज्ञानाची, दुर्गुण व दोषांची जाणीव करून देत असत. त्यांचे उपदेशही साधे, सोपे असत. चोरी करू नका, सावकाराकडून कर्ज काढू नका, व्यसनांच्या आहारी जाऊ नका, देवा-धर्माच्या नावाखाली प्राण्यांची हत्या करू नका, जातिभेद व अस्पृश्यता पाळू नका असे ते आपल्या कीर्तनातून सांगत. देव दगडात नसून तो माणसांत आहे हे त्यांनी सर्वसामान्यांच्या मनावर ठसविण्याचा प्रयत्न केला. ते संत तुकाराम महाराजांना आपले गुरू मानीत. ‘मी कोणाचा गुरू नाही, मला कोणी शिष्य नाही’ असे ते कायम म्हणत. आपले विचार साध्या भोळ्या लोकांना समजण्यासाठी ते ग्रामीण भाषेचा (प्रामुख्याने वऱ्हाडी बोलीचा) उपयोग करत असत. गाडगेबाबांनी संत तुकारामांच्या नेमक्या अभंगांचा मुबलक वापरही वेळोवेळी केला. ‘देवभोळ्या माणसापासून ते नास्तिकापर्यंत, कोणत्याही वयोगटातील लोकांना गाडगेबाबा आपल्या कीर्तनात सहजपणे गुंतवून ठेवत, आपले तत्त्वज्ञान पटवून देत. त्यांच्या कीर्तनाचे शब्दचित्र उभे करणे माझ्या ताकदीबाहेरचे काम आहे .’ असे उद्‌गार बाबांचे चरित्रकार प्रबोधनकार ठाकरे यांनी काढले होते. संत व सुधारक या दोन्हीही वृत्ती गाडगेमहाराजांत होत्या. तुकारामांप्रमाणे ठणकावून् सत्य सांगण्याचे धैर्य बाबांमध्ये होते. जनसंपर्क होता. समाजाचा अर्धा भाग जो स्त्रिया व अतिशूद्र या सर्वांना व सुशिक्षित समाजथरातील जे येतील अशा स्त्रीपुरुषांना एकत्र बसवून, म्हणजे भेदाभेद, स्पृश्यास्पृश्यता संपूर्ण बाजूस घालवून हरिभक्तीचा रस चाखण्यास सर्व वर्गातील, सर्व थरातील बायाबापडी, श्रीमंत व गरीब वगैरे सर्व एकत्र होत. बाबांची कीर्तने एकल्यानंतर तुकाराम व जोतीबाची शिकवण लोकांप्रत वाहात आहे, असे दिसते.

 

👬 *गाडगेबाबा आणि बाबासाहेबांची भेट*

                         14 जुलै 1941 मध्‍ये संत गाडगेबाबा यांची प्रकृती ठीक नव्‍हती. ते मुंबईत होते. ही माहिती एका सहका-याने डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्‍यापर्यंत पोहोचवली. बाबासाहेब तेव्‍हा कायदेमंत्री होते. त्‍याच दिवशी सायंकाळी कामानिमित्‍त त्‍यांना दिल्‍लीला जायचे होते. पण गाडगेबाबांच्‍या प्रकृतीची बातमी ऐकताच त्‍यांनी सर्व कार्यक्रम बाजूला ठेवले. दोन घोंगड्या विकत घेऊन ते महानंदसामी या बातमी घेऊन येणा-या सहका-यासोबत हॉस्‍पिटलमध्‍ये पाहोचले. गाडगेबाबा कधीही कुणाकडून काही स्‍वीकारत नसत. पण त्‍यांनी बाबासाहेबांकडून घोंगड्या स्‍वीकारल्‍या.

गाडगेबाबा तेव्‍हा म्‍हणाले होते, "डॉ. तुम्ही कशाला आले? मी एक फकीर, तुमचा एक मिनिट महत्त्वाचा आहे. तुमचा किती मोठा अधिकार आहे."

डॉ. बाबासाहेब म्हणाले, "बाबा माझा अधिकार दोन दिवसाचा. उद्या खुर्ची गेल्यावर मला कोणी विचारणार नाही. तुमचा अधिकार मोठा आहे." या प्रसंगी बाबासाहेबांच्या डोळ्यांत अश्रू होते. कारण हा प्रसंग पुन्हा जीवनात येणार नाही हे दोघेही जाणत होते.

📚 *गाडगे महाराजांची चरित्रे*

  असे होते गाडगेबाबा (प्राचार्य रा.तु. भगत)

ओळख गाडगेबाबांची (प्राचार्य रा.तु. भगत)

कर्मयोगी गाडगेबाबा (मनोज तायडे)

गाडगेबाबा (चरित्र, प्रबोधनकार ठाकरे)

गाडगे बाबांचा पदस्पर्श (केशव बा. वसेकर)

श्री गाडगेबाबांचे शेवटचें कीर्तन (गो.नी. दांडेकर)

Shri Gadge Maharaj (इंग्रजी, गो.नी. दांडेकर)

गाडगेबाबांच्या सहवासात (जुगलकिशोर राठी)

गाडगे माहात्म्य (काव्यात्मक चरित्र, नारायण वासुदेव गोखले)

गोष्टीरूप गाडगेबाबा (विजया ब्राम्हणकर)

निवडक गाडगेबाबा (प्राचार्य रा.तु. भगत)

मुलांचे गाडगेबाबा (प्राचार्य रा.तु. भगत)

लोकशिक्षणाचे शिल्पकार (रा.तु. भगत)

लोकोत्तर : गाडगेबाबा जीवन आणि कार्य (डॉ. द.ता. भोसले)

The Wandering Saint (इंग्रजी, वसंत शिरवाडकर)

संत गाडगेबाबा (गिरिजा कीर)

संत गाडगेबाबा (दिलीप सुरवाडे)

संत गाडगेबाबा (प्राचार्य रा.तु. भगत)

Sant Gadagebaba (इंग्रजी, प्राचार्य रा.तु. भगत)

संत गाडगेबाबांची भ्रमणगाथा (प्राचार्य रा.तु. भगत)

श्रीसंत गाडगे महाराज (मधुकर केचे)

श्री संत गाडगे महाराज ऊर्फ गोधडे महाराज यांचे चरित्र (पां.बा. कवडे, पंढरपूर)

संत श्री गाडगे महाराज (डॉ. शरदचंद्र कोपर्डेकर)

गाडगे महाराजांच्या गोष्टी (सुबोध मुजुमदार)

समतासूर्य गाडगेबाबा (प्राचार्य रा.तु. भगत )

स्वच्छतासंत गाडगेबाबा (प्राचार्य रा.तु. भगत)

🎥 *गाडगेबाबांच्या जीवनावरील  चित्रपट*

                डेबू : हा चित्रपट गाडगे महाराजांच्या जीवनावर आहे. दिग्दर्शक - नीलेश जलमकर

देवकीनंदन गोपाळा : हाही चित्रपट गाडगे महाराजांच्या जीवनावर आहे. दिग्दर्शक - राजदत्त


📖 *साहित्य संमेलन*

               महाराष्ट्रात गाडगेबाबा विचार साहित्य संमेलन नावाचे संमेलन भरते.


⏳ *मृत्यू*

                       गाडगे महाराजांचे अमरावती जवळ पेढी नदीच्या काठावर, वडगाव जि. अमरावती 20 डिसेंबर 1956 रोजी निधन झाले. 


🏵 *सन्मान* 

                       त्यांच्या सन्मानार्थ महाराष्ट्र सरकारने संत गाडगे बाबा ग्राम स्वच्छता अभियान प्रकल्प २०००-०१ मध्ये सुरू केला. हा कार्यक्रम स्वच्छ गावे सांभाळणार्‍या ग्रामस्थांना बक्षिसे देतो.  याव्यतिरिक्त, भारत सरकारने त्यांच्या सन्मानार्थ स्वच्छता व पाणी यासाठी राष्ट्रीय पुरस्काराची स्थापना केली.  त्यांच्या सन्मानार्थ अमरावती विद्यापीठाला त्यांचे नाव देण्यात आलेले आहे.

🏵 *सन्मान*

            भारताच्या टपाल खात्याने त्यांच्या नावावर स्मारक शिक्के जारी करुन गाडगे महाराजांचा गौरव केला होता.


 🙏🌹 *गोपाला... गोपाला... देवकीनंदन गोपाला...* 🌹🙏

        


Sunday, November 16, 2025

श्रमिकांचे महत्व...

 


श्रमिक किंवा कामगार श्रम करून आपआपली उपजीविका चालवितात त्यांना श्रमिक किंवा मजूर म्हणतात. आज जीवनातल्या प्रत्येक क्षेत्रात श्रमिकांमुळे आपले जीवन सुकर व सोपे झाले आहे. आहे . त्यांना जरी त्यांच्या श्रमाचे मूल्य कमी मिळते पण त्यांचे कार्य फारच महत्वाचे आहे.


श्रमिकांची गरज प्रत्येक ठिकाणी असते. शेतीमध्ये, पशुपालनासाठी लहान-मोठ्या कारखान्यांमध्ये. कारखान्यात मजूर नसले तर काहीच उत्पादन होणार नाही .बांधकाम करणारे सुद्धा मजूरच असतात. कालवे, बांधारे, पुल, रस्ते तयार करण्यासाठी मजूर गुंतलेले असतात. घरातली व समाजातील अनेक लहान-मोठी कामे करण्यासाठी श्रमिक झटत असतात.


मजुरांची स्थिती नेह‌मीच चांगली नसते. गावातल्या व खेड्‌यातल्या मजुरांना  त्यांच्या कामाची मजुरी पुरेशा प्रमाणात मिळत नाही.  मोठ्या शहरात त्यांना मजूरी जास्त मिळते पण येथे जगण्यासाठी त्यांना जास्त पैसे खर्च करावे लागतात. शहरातल्या कामगारांना मजुरांना अस्वच्छ वसाहतीत वस्तीत रहावे लागते. आपल्या मुलांना ते चांगले  शिक्षण पण देऊ शकत नाहीत. आजारपणात त्यांना चांगल्या आरोग्याच्या सोयी उपलब्ध होत नाहीत त्यांना इलाजा अभावी  त्रास भोगावा लागतो.


 शासनाने मजुरांच्या कल्याणसाठी काही योजना चालू केल्या आहेत. गावातील मजुरांना गावातच काम मिळेल केली आहे. परंतु इतकेच पुरेसे नाही. सर्व श्रमिकांसाठी घरे , त्यांच्या मुलांचे शिक्षण ,त्यांचे जीवनस्तर उंचावण्यासाठी ठोस कार्यक्रमांची आवश्यकता आहे.  मजुरांच्या श्रमाचा आपण सर्वांनी सन्मान करायला पाहिजे .


 अबोली राम गवळी इयत्ता सातवी जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा सुभाष नगर

Friday, October 10, 2025

खेळाचे महत्त्व

  खेळाचे महत्त्व

खेळ हा मानवी जीवनाचा अविभाज्य भाग आहे. शरीर तंदुरुस्त, मन प्रसन्न आणि बुद्धी तीक्ष्ण ठेवण्यासाठी खेळ आवश्यक आहेत. “आरोग्य हेच खरे धन” हे आपण सर्वजण जाणतो, आणि हे धन मिळविण्याचा सर्वोत्तम मार्ग म्हणजे नियमित खेळणे.

खेळामुळे शरीरात उत्साह आणि ताकद निर्माण होते. धावणे, उडी मारणे, बॉल खेळणे, कबड्डी, खो-खो, क्रिकेट, फुटबॉल अशा खेळांमुळे शरीरातील सर्व अवयव कार्यरत राहतात. शरीराची रोगप्रतिकारक शक्ती वाढते आणि मन आनंदी राहते.

खेळ केवळ शरीरासाठीच नव्हे तर मानसिक विकासासाठी देखील महत्त्वाचे असतात. खेळातून सहकार्य, शिस्त, वेळेचे नियोजन, नेतृत्वगुण, सहनशीलता आणि संघभावना शिकता येते. जिंकण्याचा आनंद आणि हार मान्य करण्याची तयारी हे दोन्ही जीवनातील मौल्यवान धडे खेळातून मिळतात.

आजच्या संगणक आणि मोबाईलच्या युगात मुले बाहेरील खेळ विसरू लागली आहेत. त्यामुळे शारीरिक आणि मानसिक समस्यांमध्ये वाढ होत आहे. म्हणूनच पालकांनी आणि शिक्षकांनी मुलांना खेळासाठी प्रोत्साहन द्यावे.


खेळ हा केवळ विरंगुळा नाही, तर आरोग्य आणि व्यक्तिमत्व विकासाचा पाया आहे. त्यामुळे दररोज काही वेळ खेळासाठी दिला पाहिजे.

“खेळा – आनंदी रहा, तंदुरुस्त रहा!”  

                                          श्रेयस बर्गे                                          इयत्ता सातवी 

शेतकरी नसता तर. .

 

शेतकरी नसता तर...

शेतकरी हा आपल्या देशाचा कणा आहे. तो दिवसरात्र शेतात घाम गाळून आपल्या पोटासाठी अन्न उगवतो. शेतकरी नसता तर आपण पोटभर अन्न खाऊ शकलो असतो का? नाही! म्हणूनच शेतकरी हा खऱ्या अर्थाने अन्नदाता आहे.

शेतकरी नसता तर शेतात पिके उगवली नसती, धान्य, भाजीपाला, फळे, दूध, कापूस काहीच मिळाले नसते. शहरातील लोकांकडे पैसा असता, पण खाण्यासाठी अन्नच नसते. दुकानांत भाजी, धान्य, फळे यांचा तुटवडा निर्माण झाला असता. भुकेमुळे देशात अराजक निर्माण झाले असते.

शेतकरी आपल्या श्रमाने आपले पोट नव्हे, तर संपूर्ण समाजाचे पोट भरतो. उन्हातान्हात, पावसात, थंडीत तो कष्ट करतो. कधी पिकाला रोग येतो, तर कधी दुष्काळ किंवा अतिवृष्टीमुळे त्याचे नुकसान होते, तरीही तो पुन्हा नव्या आशेने शेती करीत राहतो.

आपण शेतकऱ्यांचा आदर केला पाहिजे. त्यांच्या मेहनतीचे खरे मूल्य ओळखले पाहिजे. शेती हा व्यवसाय नव्हे, तर जीवनाचे सार आहे.


शेतकरी नसता तर आपले जीवन अशक्य झाले असते. म्हणूनच आपण सारे मिळून म्हणूया —

“शेतकरी हा देशाचा अन्नदाता, त्याच्याविना जीवन अशक्य!”.               

                                   अबोली गवळी 

जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा सुभाष नगर तालुका कोरेगाव जिल्हा सातारा. 

वृक्षारोपण काळाची गरज

  वृक्षारोपण  काळाची गरज

आजच्या आधुनिक युगात विज्ञान आणि तंत्रज्ञानाच्या प्रगतीमुळे मानवाने अनेक क्षेत्रांत झपाट्याने प्रगती केली आहे. परंतु या प्रगतीच्या शर्यतीत मानवाने निसर्गाचे संतुलन मात्र विसरले आहे. शहरांचे विस्तार, रस्ते, कारखाने आणि घरांच्या वाढत्या बांधकामासाठी मोठ्या प्रमाणावर झाडांची तोड होत आहे. यामुळे पर्यावरण प्रदूषण, दुष्काळ, तापमानवाढ आणि पर्जन्यमानातील अनियमितता वाढली आहे. म्हणूनच आज वृक्षारोपण ही काळाची अत्यंत गरज बनली आहे.

झाडे ही निसर्गाची अनमोल देणगी आहेत. ती आपल्या जीवनाचे मूळ स्त्रोत आहेत. झाडांशिवाय मानवाचे अस्तित्वच अशक्य आहे. झाडे आपल्याला ऑक्सिजन, फळे, फुले, सावली, औषधे, लाकूड आणि इंधन देतात. ते वातावरणातील कार्बन डायऑक्साइड शोषून ऑक्सिजन सोडतात आणि हवा शुद्ध ठेवतात. झाडांमुळे पावसाचे प्रमाण वाढते, माती धूप होत नाही, तसेच नद्या व झरे कायम राहतात.

झाडांच्या तोडीमुळे पृथ्वीवरील तापमान वाढत आहे. ‘ग्लोबल वॉर्मिंग’ ही समस्या गंभीर बनली आहे. यामुळे हिमनद्या वितळत आहेत, पावसाचे प्रमाण कमी झाले आहे, आणि काही ठिकाणी अतिवृष्टी होत आहे. या सर्वांवर नियंत्रण ठेवण्याचा सर्वात सोपा आणि परिणामकारक मार्ग म्हणजे मोठ्या प्रमाणावर वृक्षारोपण करणे.

प्रत्येक नागरिकाने दरवर्षी किमान एक तरी झाड लावावे आणि त्याची जपणूक करावी. शाळा, महाविद्यालये, ग्रामपंचायती, सामाजिक संस्था यांनी एकत्र येऊन वृक्षारोपण मोहिमा राबवाव्यात. स्थानिक व जलसंधारणासाठी उपयुक्त झाडांच्या जाती लावाव्यात. फक्त झाडे लावणेच नव्हे तर ती टिकवणे हे अधिक महत्त्वाचे आहे.

झाडे आपल्याला केवळ पर्यावरणीय नव्हे तर मानसिक शांतीही देतात. हिरवाईकडे पाहून मन प्रसन्न होते, तणाव कमी होतो. त्यामुळे वृक्षारोपण हे केवळ निसर्गसंवर्धन नाही तर आरोग्य, आनंद आणि समृद्धीचे प्रतीक आहे.


आज पृथ्वीचे रक्षण करायचे असेल तर वृक्षारोपणाशिवाय दुसरा पर्याय नाही. आपल्यासाठी, आपल्या पुढील पिढ्यांसाठी आणि पृथ्वीच्या अस्तित्वासाठी झाडे लावणे व जपणे अत्यावश्यक आहे.

“झाड लावा, झाडे जगवा – पृथ्वी वाचवा, जीवन वाचवा!”


                                                 अबोली राम गवळी 

                              जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा सुभाष नगर

Wednesday, October 8, 2025

आंतरराष्ट्रीय योग दिन..

 योग हा भारताचा प्राचीन वारसा आहे. शरीर आणि मन यांचा संतुलित विकास करणाऱ्या योगाचे महत्व खूप आहे. म्हणूनच 21 जून हा "आंतरराष्ट्रीय योग दिन म्हणून जगभर साजरा केला जातो.


2014 साली भारताचे  पंतप्रधान श्री. नरेंद्र मोदी यांना संयुक्त राष्ट्र महासभेत योग दिन साजरा करण्याची सकल्पना मांडली आणि ती स्वीकारली गेली. 21 जून 2015 पासून योग दिवस दरवर्षी साजरा केला जातो. शोग केल्याने आपले शरीर निरोगी राहते, मन शात राहते आणि एकाग्रता वाढते.


आजारापासून बचाव होतो. दररोज योग केल्यास शारीरिक व मानसिक तणाव दूर होतो. योग हा फक्त व्यायाम नाही तर एक जीवनशैली आहे. या दिवशी शाळा महाविद्यालये, संस्था इ.ठिकाणी सामूहिक कार्यक्रम घेतले जातात. लोकाना योगाचे महत्व पटवून देण्यासाठी प्रदर्शन, शिबिरे, मार्गदर्शन इ. कार्यक्रम आयोजित केले जातात.


आपण सर्वांनी रोज योग करणे व इतरांनाही प्रोत्साहित करणे गरजेचे आहे. योग हे आरोग्याचे रहस्य आहे, त्यामुळे भारतीय संस्कृती मध्ये योगाला खूप महत्व आहे. आजच्या धावपळीच्या काळात आपण योगाच्या माध्यातून आपले शरीर आणि मन निरोगी ठेऊ शकतो..

संजना राठोड ..

इयत्ता 7 वी

जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा सुभाषनगर..

Tuesday, September 9, 2025

छत्रपती शिवाजी महाराज आधारित भाषण

 जगदंब जगदंब जगदंब 

 प्रतिपश्चंद्रलेखे व वर्धिष्णुर्विश्व वंदिता शहसुनो: शिवस्यैषा मुद्रा भद्राय राजते... जिथे शिवभक्त उभे राहतात तिथे बंद पड़ते भल्याभल्यांची मती अरे मरणाची कुणाला भिती ? आदर्श आमचे राजे शिवछत्रपती...


छत्रपती शिवाजी महाराज म्हणजे कोण?

 छ- छत्तीस हत्तींचे बळ असणारे...

त्र- त्रस्त मुघलांना करणारे...

प- परत माघारी न फिरणारे...

ती- तिन्ही जग जाणणारे...

शी- शिस्तप्रिय...

वा- वाणिज तेज...

जी- जिजाऊंचे पुत्र...

म- महाराष्ट्राची शान...

हा- हार न मानणारे...

रा- राज्याचे हितचिंतक...

ज- जनतेचा राजा...

 म्हणजेच छत्रपती शिवाजी महाराज...

 अशा या महान राजाला माझा मानाचा मुजरा मानाचा मुजरा मानाचा मुजरा...

 स्वतःच्या मनगटावर विश्वास असणाऱ्याला दुसऱ्याच्या सामर्थ्याची भीती कधीच वाटत नाही आणि अशा सामर्थ्यांला हरवण्याचे धाडस नियती सुद्धा करत नाही...

 विजयासारखी तलवार चालवून गेला... निधड्या छातीने हिंदुस्तान हरवून गेला... वाघ नख्याने अफजलखानाचा कोथळा फाडून गेला... मुठभर मावळ्यांना घेऊन हजारो सैतानांना नडून गेला... स्वर्गात गेल्यावर देवांनी ज्याला झुकून मुजरा केला असा एक मर्द मराठा माझा शिवबा होऊन गेला... ॐ बोलल्याने मनाला शांती मिळते साई बोलल्याने मनाला शक्ती मिळते राम बोलल्याने पाप मुक्ती मिळते आणि जय शिवराय बोलल्याने आम्हाला शंभर वाघांचे बळ मिळते. एक होते शिवाजी भीती नव्हती त्यांना जगाची चिंता नव्हती परिणामांची कारण त्यांना साथ होती भवानी मातेची आणि आई जिजाऊंची त्यांची जात मर्द मराठ्याची देशाला लहर आणली भगव्याची आणि मुहूर्तमेढ रवली स्वराज्याची म्हणूनच तर म्हणतात जय भवानी जय शिवाजी थोर तुमचे कर्म जिजाऊ उपकार कधी न फिटणार चंद्र सूर्य असेपर्यंत नाव तुमचे न मिटणार श्वासात रोखुनी वादळ डोळ्यात पेटवली आग देव आमचा छत्रपती एकटा हिंदू वाघ हातात धरली तलवार छातीत भरले पोलाद धन्य धन्य हा महाराष्ट्र धन्य हे आपले महाराज पेटवली रानांगणे देह झिजविला मातीसाठी मरणाच्या दारातही लढलो आम्ही प्रत्येक जातीसाठी शिवशंभूंची मरूनही हे स्वराज्य राखण्याची साथ आहे म्हणूनच तर लाखो करोडो मावळे येते महाराजांवर हसत हसत कुरबान आहेत न चिंता न भिती ज्यांच्या मनात राजे शिवछत्रपती भगव्या रक्ताची धमक बघ स्वाभिमानाची आग आहे अरे घाबरतोस कुणाला वेड्या तू तर शिवबांचा वाघ आहेस ज्यांचे नाव घेतात सळसळते अंगातील रक्त अशा शिवबांचे आम्ही भक्त संकटावर अशाप्रकारे तुटून पडायचे की जिंकलो तरी इतिहास घडला पाहिजे आणि हरलो तरी इतिहास घडला पाहिजे महाराष्ट्र होता माझा अंधारात औरंगजेब रुपी अजगराच्या वेळख्यात अडकली होती भवानी माता माझी गुलामरुपी साखळदंडांच्या वेड्यात तेव्हा घेतला एका प्रकाशाने जन्म शिवनेरीही झाला धन्य होते त्यांच्यावर जिजाऊंचे संस्कार आणि पाठीवर दादोजींचा हात डोक्यावर जिरे टोप व हाती भवानी तलवार घातला स्वराज्याचा पाया छातीवर शोषण वार होता तो सिंहाचा छवा खेळून गनिमी कावा माजवून रण दुधुंबी रणांगणात खेचून आणला विजय त्यानं आपल्या अंगणात जिंकून घेतलं आकाश त्यानं जिंकून घेतलं दुर्ग विशाल सागरालाही बायमान घातलं त्यानं बांधून सिंधुदुर्ग नजर त्याची गरुडापरी पडली सिद्धीच्या जंजिऱ्यावरी केली त्यानं नऊ वेळा स्वारी तरीही पडलं अपयश पदरी असेल का दुःख यापरी म्हणूनच थांबला नाही तो झुकला नाही तो पेटून उठला तो मर्द मराठा भिडला थेट मुघलांना दिल आव्हान त्यानं डच पोर्तुगीजांना घेतलं अंगावर त्यानं ब्रिटिशांना शेवटी मराठ्यांचा राजा तो पुरून उरला सर्वांना बसून त्यानं दख्खनच्या भूमी हलवल त्यानं दिल्लीचे तक्ख पेटवली रानदान औरंगजेबाची नाव त्याचं छत्रपती शिवाजी...

आस्ते कदम... आस्ते कदम... आस्ते कदम...

महाराज

गडपती 

गजअश्वपती

भूपती

प्रजापती

सुवर्णरत्नश्रीपती 

अष्टवधानजागृत

अष्टप्रधानवेष्टित

न्यायालंकारमंडित

राजनिती धुरंदर

प्रौढप्रताप पुरंदर

क्षत्रियकुलावतंस

सिंहासनाधिश्वर

महाराजाधिराज 

श्री श्री श्री श्रीमंत

छतपती शिवाजी महाराज की जय... ॐ नमो: पार्वती पतेय हर हर महादेव

...




धन्यवाद

आरोही गोरेगावकर 

इयत्ता सातवी

 जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा सुभाष नगर

Tuesday, September 2, 2025

नशा मुक्त भारत .. देश माझा

   





नशामुक्त भारत 

आज आपल्या देशासमोर अनेक समस्या आहेत. त्यामध्ये नशेचे व्यसन ही एक गंभीर समस्या आहे 

 तंबाखू, गुटखा, सिगारेट, ड्रग्स ,दारू अशा घातक वस्तूंच्या सेवनामुळे तरुण पिढीचे आरोग्य नष्ट होत आहे .नशेमुळे शरीर कमकुवत होते आयुष्य लहान होते आणि कुटुंबाचे सुख शांती नष्ट होते.

 नशे मुळे शिक्षणात अडथळे येतात तरुण चुकीच्या मार्गावर जातात आणि समाजात गुन्हेगारी वाढते म्हणून भारत सरकारने नशा मुक्त अभियान सुरू केले आहे या अभियानाचे उद्दिष्ट लोकांना व्यसनाच्या धोक्याबद्दल जागरूक करणे आणि सर्वांना मिळून निरोगी व व्यसनमुक्त समाज घडवणे हे आहे

 आपल्या घरापासून नशा विरोधी संदेश द्यायला द्यायला हवा .शाळा महाविद्यालय ,गावागावात व्यसनमुक्ती शिबिरे घेऊन लोकांना प्रबोधन केले पाहिजे.

 तरुण पिढीने खेळ, शिक्षण, कला विज्ञान याकडे लक्ष देऊन जीवन सुंदर घडविले पाहिजे. नशा मुक्त भारत हे स्वप्न आहे जेव्हा प्रत्येक नागरिक व्यसनापासून दूर राहील तेव्हा खरा भारत बलवान निरोगी व प्रगत होईल नशा मुक्त भारत अभियान केवळ सरकारचे काम नाही तर आपल्या सर्वांची जबाबदारी आहे आपण आपल्या सभोवतालच्या लोकांना अमली पदार्थांच्या त्याचे धोके सांगितले पाहिजेत..

रेणुका मल्लाप्पा नायकवडी जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा सुभाषनगर इयत्ता सहावी

माझी शाळा... लावी लळा

 माझ्या शाळेचे नाव जि. प. प्राथमिक शाळा सुभाषनगर आहे. माझी शाळा एक आदर्श शाळा आहे. माझ्या शाळेचा परिसर नेहमी स्वच्छ आणि सुंदर असतो. माझी शाळा माझ्या घरापासून थोड्या अंतरावर आहे.


माझी शाळा पहिली ते सातवीपर्यंत आहे. माझ्या शाळेत जवळपास २०० विदयार्थी शिक्षण घेतात. माझ्या शाळेतील शाळेत सुसज्ज संगणक कक्ष आहे. शाळेसमोर मोठे क्रीडांगण आहे. 


माझ्या शाळेतील शिक्षक खूप प्रेमळ आहेत ,ते आम्हांला खूप छान शिकवतात. आमच्यावर चांगले संस्कार करतात. माझ्या शाळेत वेळोवेळी विविध उपक्रम तसेच स्पर्धा घेतल्या  जातात.


माझी शाळा खेळ तसेच इतर सर्व उपक्रमात नेहमी आघाडीवर असते मी शाळेतील सर्व उपक्रमात सहभागी असते. माझ्या शाळेत सर्व थोर नेत्यांच्या जयंती पुण्यतिथी इ. साजरी केल्या जातात.


मला माझ्या शाळेचा अभिमान वाटतो, कारण माझी शाळा फक्त शिकवण्याचे काम करीत नाही तर आम्हा मुलांवर उत्तम संस्कार करते. मला माझी शाळा माझे दूसरे घर वाटते. मला माझी शाळा खूप आवडते.

रागिनी सुरेंद्र गौतम

जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळा सुभाषनगर

 इयत्ता-7 वी

झाडे नसती तर...

 झाडे … "वृक्षवल्ली आम्हा सोयरे वनचरे" असे संत तुकाराम महाराजांनी म्हटले आहे. झाडे ही मानवाची खरी मित्र आहेत. ती आपल्याला प्राणवाय...